ചേട്ടന്റെ സെലക്ഷൻ കൊള്ളാം, വേലക്കാരിയുടെ

ഇവളെയാണോ നീ കുടുംബമഹിമയുള്ള ഈ വീട്ടിലേക്ക് കയറ്റാൻ നോക്കുന്നത്?” അച്ഛന്റെ ഗർജ്ജനം ആ തറവാട്ടു വീടിന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു.

കയ്യിലിരുന്ന ചെറിയ ട്രാവൽ ബാഗിൽ മുറുകെ പിടിച്ച്, തലകുനിച്ചു നിൽക്കുന്ന നിലീനയെ നോക്കി അമ്മ പുച്ഛത്തോടെ മുഖം തിരിച്ചു. “പഠിക്കാൻ പട്ടണത്തിൽ വിട്ടപ്പോൾ പെണ്ണുപിടിക്കാൻ നടക്കുകയാണെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയില്ല. വെളുത്തു തുടുത്ത എത്ര നല്ല ആലോചനകൾ നിനക്ക് വരുന്നു… എന്നിട്ടാണോ നീ ഈ കറുത്ത പെണ്ണിനെയും കെട്ടി വന്നത്? ഇവളെയും കൂട്ടി പുറത്തിറങ്ങിയാൽ നാട്ടുകാരെ എങ്ങിനെ മുഖം കാണിക്കും?”

എന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിൽ കോർത്തുപിടിച്ചിരുന്ന നിലീനയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഓരോ നീർത്തുള്ളികളായി മണ്ണിൽ വീണുടഞ്ഞു. അകലെയല്ലാതെ സോഫയിൽ ഇരുന്നിരുന്ന അനിയൻ രാഹുൽ പരിഹാസത്തോടെ എന്നെ നോക്കി. “ചേട്ടന്റെ സെലക്ഷൻ കൊള്ളാം കേട്ടോ, നമ്മുടെ വീട്ടിലെ വേലക്കാരിയുടെ ലുക്കുണ്ടല്ലോ ഇവൾക്ക്!”

അവന്റെ വാക്കുകൾ ഒരു അമ്പുപോലെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. “മതി!” എന്റെ ശബ്ദം അനാവശ്യമായി ഉയർന്നു. “നിറം നോക്കിയല്ല ഞാൻ ഇവളെ സ്നേഹിച്ചത്. കൂടെ പഠിച്ചവളാണ്, കഴിവുള്ളവളാണ്. അതിലുപരി അവൾ ഒരു അനാഥയാണ്. അവൾക്ക് ഈ ലോകത്ത് ഞാൻ മാത്രമേയുള്ളൂ. ഈ വീട്ടിൽ അവൾക്ക് ഇടമില്ലെങ്കിൽ, എനിക്കും ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ല. ഞങ്ങൾ ഇതാ ഇറങ്ങുന്നു.”

അമ്മയുടെ ശാപവാക്കുകൾക്കും അച്ഛന്റെ ശകാരങ്ങൾക്കും നടുവിലൂടെ, ആ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ നിലീന എങ്ങലടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് ഞങ്ങളുടെ കയ്യിൽ സമ്പാദ്യമായി സ്നേഹം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

നഗരത്തിന്റെ പ്രാന്തപ്രദേശത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ വാടകവീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ ജീവിതം തുടങ്ങി. സിവിൽ എൻജിനീയറിങ് കഴിഞ്ഞ എനിക്ക് തുടക്കത്തിൽ ചെറിയ പണികൾ മാത്രമേ കിട്ടിയുള്ളൂ. സൈറ്റുകളിൽ വെയിലുകൊണ്ട് നടക്കുമ്പോൾ വൈകുന്നേരം മടങ്ങിയെത്തുമ്പോൾ നിലീനയുടെ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു എന്റെ ഊർജ്ജം.

നിലീന വെറുതെ ഇരുന്നില്ല. പഠനത്തിൽ മിടുക്കിയായിരുന്ന അവൾ രാവിലെ കുട്ടികൾക്ക് ട്യൂഷൻ എടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം അവൾ തയ്യൽ മെഷീനുമായി ഇരിക്കും. അവളുടെ ഡിസൈനുകൾക്ക് പതുക്കെ ആവശ്യക്കാർ ഏറിത്തുടങ്ങി. “നമുക്ക് കഷ്ടപ്പെടാം ഏട്ടാ, ഒരിക്കൽ അവർ നമ്മളെ തിരക്കി വരും. അന്ന് നമുക്ക് അഭിമാനത്തോടെ അവരുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കണം,” അവൾ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

കഠിനാധ്വാനം ഫലം കണ്ടു. എനിക്ക് ഒരു വലിയ പ്രോജക്റ്റ് ലഭിച്ചു. സ്വന്തമായി ഒരു കൺസ്ട്രക്ഷൻ കമ്പനി തുടങ്ങാൻ നിലീന തുന്നിക്കൂട്ടിയ ഓരോ രൂപയും എനിക്ക് കരുത്തായി. ഞങ്ങൾ സാമ്പത്തികമായി ഉയർന്നു. വലിയൊരു വീട് വെച്ചു, കാർ വാങ്ങി. ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു മകൾ കൂടി വന്നു—എന്റെ അമ്മയുടെ അതേ കണ്ണുകളുള്ള മാലാഖക്കുട്ടി. പക്ഷേ, എന്റെ വീട്ടുകാർ മാത്രം ഞങ്ങളെ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. രാഹുലിന്റെ ആഡംബര വിവാഹത്തിന് പോലും ഞങ്ങളെ വിളിച്ചില്ല.

രാഹുലിന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മാസങ്ങൾ പിന്നിട്ടപ്പോഴേക്കും ആ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം മാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ ‘കുടുംബമഹിമയുള്ള’ വീട്ടിൽ നിന്നും വലിയ സ്ത്രീധനവുമായി എത്തിയ മരുമകൾ ശ്വേതയ്ക്ക് പക്ഷേ ആ വീട്ടിലെ നിയമങ്ങളോടോ മാതാപിതാക്കളോടോ ബഹുമാനമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ തറവാടിന്റെ ഹാളിൽ വലിയ ശബ്ദത്തിലുള്ള തർക്കം കേട്ടാണ് അയൽവാസികൾ പോലും ശ്രദ്ധിച്ചത്. ശ്വേത തന്റെ മുറിയിലെ സാധനങ്ങളെല്ലാം വലിച്ചെറിയുകയായിരുന്നു.

“രാഹുൽ, എനിക്ക് ഇനിയും ഈ പഴയ വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെ ശ്വാസം മുട്ടി കഴിയാൻ പറ്റില്ല. നിങ്ങളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ഓരോ കാര്യത്തിലും ഇടപെടുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല. ഈ വീടും പറമ്പും എന്റെ പേരിൽ എഴുതിത്തരാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ എന്റെ അച്ഛൻ അന്ന് അത്രയും പണം തന്നത്?” ശ്വേതയുടെ ശബ്ദം ആ വീട്ടിൽ മുഴങ്ങി.

“മോളേ… നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ബഹളം വെക്കുന്നത്? ഞങ്ങൾക്ക് ഈ പ്രായത്തിൽ ഇതല്ലാതെ വേറെ എവിടെ പോകാനാണ്?” അമ്മ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.

“അതൊന്നും എനിക്കറിയണ്ട!” ശ്വേത പുച്ഛത്തോടെ അവരെ നോക്കി. “നിങ്ങളുടെ ഈ ഉപദേശവും കുറ്റപ്പെടുത്തലും കേൾക്കാൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല. ഒന്നുകിൽ ഈ വീട് ഞങ്ങളുടെ പേരിൽ എഴുതണം, അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ഇവിടെ നിന്ന് മാറണം. രാഹുൽ, നീ എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്?”

രാഹുൽ തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ശ്വേതയുടെ വീട്ടുകാരുടെ സ്വാധീനത്തിലും അവൾ കൊണ്ടുവന്ന പണത്തിലും അവൻ അന്ധനായിരുന്നു. “അമ്മേ… ശ്വേത പറയുന്നത് നിങ്ങൾ ഒന്ന് കേൾക്ക്. അവൾക്ക് സ്വതന്ത്രമായി ജീവിക്കണം എന്നാണ് പറയുന്നത്. നിങ്ങൾക്ക് വേണമെങ്കിൽ കുടുംബവീട്ടിലെ ആ പഴയ ഔട്ട് ഹൗസിലേക്ക് മാറി നിൽക്കാമല്ലോ.”

മകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അച്ഛൻ തകർന്നുപോയി.

“രാഹുൽ… നീയും ഇങ്ങനെ പറയുകയാണോ? നിനക്ക് വേണ്ടി വലിയ വീട്ടിലെ പെണ്ണിനെ നോക്കി നടന്ന ഞങ്ങളെ വേണമല്ലോ പറയാൻ. കറുത്തതാണെങ്കിലും മനസ് ഗുണമുള്ള നിലീനയെ മകന്റെ കൂടെ ഇറക്കി വിട്ടപ്പോൾ ഞാൻ അഹങ്കരിച്ചു. ഇന്ന് സ്വന്തം മകൻ തന്നെ ഞങ്ങളെ ഇറക്കി വിടുകയാണല്ലോ.”

“നിർത്തൂ നിങ്ങളുടെ ഈ സെന്റിമെന്റ്സ്!” ശ്വേത ആക്രോശിച്ചു. “ഇറങ്ങാൻ പറഞ്ഞാൽ ഇറങ്ങണം. മഹിമയും പാരമ്പര്യവും പറഞ്ഞു നടന്നത് മതി. ഇപ്പോൾ ഈ വീട് നടത്തുന്നത് എന്റെ പണത്തിലാണ്. മര്യാദയ്ക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയ്ക്കോണം!”

രാഹുൽ അവളെ തടഞ്ഞില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, അവരുടെ പെട്ടികൾ വരാന്തയിലേക്ക് എടുത്തു വെക്കുകയും ചെയ്തു. ആ മഴയത്ത്, ഒരു കുട പോലും ചൂടാനില്ലാതെ, തങ്ങൾ പ്രാണനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച മകനാൽ പുറന്തള്ളപ്പെട്ട് അച്ഛനും അമ്മയും പടിയിറങ്ങി. എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്നറിയാതെ തളർന്നു വീണ അമ്മയെയും താങ്ങിപ്പിടിച്ചാണ് അച്ഛൻ ഒടുവിൽ ആ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയത്..

കോളിംഗ് ബെല്ലിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാൻ ചെയ്യുന്ന വാതിൽ തുറന്നത്..

വാതിൽക്കൽ ഒരു തളർന്ന രൂപം കണ്ടു. കീറിപ്പറിഞ്ഞ വേഷമല്ലെങ്കിലും, ആ മുഖത്തെ തേജസ്സെല്ലാം കെട്ടുപോയിരുന്നു. അത് എന്റെ അച്ഛനായിരുന്നു. പഴയ ആ ഗർവ്വെല്ലാം എരിഞ്ഞടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

“മോനേ…” അച്ഛൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു. “അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ല. ആശുപത്രിയിലാണ്. രാഹുലും ഭാര്യയും അവളെ നോക്കുന്നില്ല. കുടുംബ മഹിമയും പണവും നോക്കി കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചതാണ്, പക്ഷേ അവർക്ക് വേണ്ടത് നമ്മുടെ സ്വത്ത് മാത്രമാണ്. അവർ ഞങ്ങളെ വീട്ടിൽ നിന്നിറക്കി വിട്ടു…” അച്ഛൻ എന്റെ മുന്നിൽ തകർന്നു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

എന്റെ ഉള്ളിൽ പഴയ കയ്പ്പേറിയ ഓർമ്മകൾ ഇരച്ചുകയറി. പക്ഷേ, നിലീന മുന്നോട്ട് വന്നു. അവൾ അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ചു അകത്തേക്ക് കയറ്റി. അവൾക്ക് ആരോടും പരാതികളുണ്ടായിരുന്നില്ല. “അച്ഛൻ വിഷമിക്കണ്ട, ഞങ്ങൾ കൂടെയുണ്ട്. എല്ലാം ശരിയാക്കാം.” അവൾ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

സ്നേഹം കൊണ്ട് കീഴടക്കിയ മനസ്സ്
ഞങ്ങൾ ഉടനെ ആശുപത്രിയിലെത്തി. വരാന്തയിൽ ഒരു മൂലയിൽ വെറും നിലത്ത് തളർന്നിരിക്കുന്ന അമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളു പിടഞ്ഞു. നിലീന ഓടിച്ചെന്ന് അമ്മയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു. അന്നത്തെ പരിഹാസമോ അവഗണനയോ അവൾ ഓർത്തില്ല. ഉടൻ തന്നെ അമ്മയെ നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ആശുപത്രിയിലേക്ക് മാറ്റി.

തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ നിലീന ഒരു നിഴൽ പോലെ അമ്മയ്‌ക്കൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം അമ്മയെപ്പോലെ അവരെ പരിചരിച്ചു. മരുന്നും ഭക്ഷണവും സ്നാനവും എല്ലാം അവൾ തന്നെ ചെയ്തു. ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളിൽ അവൾ അമ്മയുടെ കൈകൾ തടവി അരികിലിരുന്നു.

ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മ ബോധം വീണ്ടെടുത്തു. കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ കൺമുന്നിൽ കണ്ടത് പുഞ്ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന നിലീനയെയാണ്. അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. തളർന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അവൾ നിലീനയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “എന്നോട് ക്ഷമിക്ക് മോളേ… നിന്റെ നിറം കണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ വെറുത്തു. പക്ഷേ നിന്റെ മനസ്സ് വെളുത്തതാണെന്ന് ഞാൻ വൈകിയാണ് അറിഞ്ഞത്. ഇത്രയും കാലം നിന്നെ മനസ്സിലാക്കാത്ത എന്നെ നീ എന്തിനാണ് മോളേ ഇത്രയ്ക്ക് സ്നേഹിക്കുന്നത്?”

നിലീന അമ്മയുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു മുത്തം കൊടുത്തു. “പഴയതൊന്നും ഓർക്കണ്ട അമ്മേ. ഞങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു അമ്മയുടെ ഈ പുഞ്ചിരിക്ക് വേണ്ടി.”

അമ്മ സുഖം പ്രാപിച്ച ശേഷം അവർ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ വന്നു. രാഹുൽ ആഡംബരം കാട്ടി വരുത്തിവെച്ച കടബാധ്യതകൾ കാരണം കുടുംബസ്വത്ത് ലേലത്തിന്റെ വക്കിലായിരുന്നു. അവനെ അവിടെ നിന്നും രക്ഷിച്ചതും നിലീനയായിരുന്നു. അവൾ സ്വന്തമായി തുടങ്ങിയ ഫാഷൻ ഡിസൈനിങ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിൽ നിന്നും ലഭിച്ച ലാഭമെടുത്തു അച്ഛന്റെ കടങ്ങൾ വീട്ടി.

ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ വീട് പഴയതിനേക്കാൾ സന്തോഷത്തിലാണ്. മകളെ മടിയിലിരുത്തി അമ്മ എപ്പോഴും പറയും, “ഇവൾ വലുതാകുമ്പോൾ എന്റെ മരുമകളെപ്പോലെയാകണം… നിറത്തിലല്ല മോളേ, പകരമില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിലാണ് കാര്യം.”

നിലീനയുടെ മുഖത്ത് അന്ന് ആ പടിയിറങ്ങി വരുമ്പോഴുണ്ടായിരുന്ന സങ്കടമില്ലായിരുന്നു. മറിച്ച്, തകരാൻ പോയൊരു കുടുംബത്തെ സ്നേഹം കൊണ്ട് വിളക്കിച്ചേർത്തതിന്റെ സംതൃപ്തിയും തിളക്കമുള്ള ഒരു പുഞ്ചിരിയും മാത്രം.