അച്ഛാ… ഇയാളെന്താ ഒരു കുടിയനെപ്പോലെ?

കാർത്തികദീപം

ഇടവപ്പാതിയുടെ ആദ്യ ചാറ്റൽമഴ പെയ്തു തോർന്നൊരു വൈകുന്നേരമായിരുന്നു അത്.
‘ശ്രീനിലയം’ എന്ന ആ പഴയ തറവാട്ടുവീട്ടിന്റെ പൂമുഖത്ത് അച്ഛൻ മാധവൻ പിള്ള പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മ ലക്ഷ്മി അടുക്കളയിൽ ചായ തിളപ്പിക്കുന്ന തിരക്കിലും.
പെട്ടെന്നാണ് മുറ്റത്തേക്ക് ഒരാൾ കയറിവന്നത്.
തോളിലൊരു പഴയ ബാഗ്, നീട്ടി വളർത്തിയ താടി, കണ്ണുകളിൽ എന്തോ വലിയൊരു ശൂന്യത ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ.
“അല്ല, ആരാണ്?” മാധവൻ പിള്ള കണ്ണട ഊരി ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ… മുകളിലത്തെ നില വാടകയ്ക്ക് എടുക്കാൻ വന്നതാ. ബ്രോക്കർ നാരായണൻ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു ഇവിടെ ഒരു റൂം കൊടുക്കാൻ ഉണ്ടെന്ന്.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു തളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.
“ആ… ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. ആവശ്യക്കാർ ഉണ്ടെങ്കിൽ പറയാൻ. താക്കോൽ ഇപ്പോൾ കൊണ്ടുവരാം.”
അതും പറഞ്ഞ് മാധവൻ പിള്ള അകത്തേക്ക് പോയി താക്കോൽ കൊണ്ടുവന്ന് അവന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
“പിന്നെ, നാരായണൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ… വാടക എല്ലാ മാസവും ഒന്നാം തീയതി തന്നെ വേണം. തന്റെ പേര് എന്താണ്?”
“കാർത്തി.”
“എന്നാൽ ചെന്നോളൂ.”
കാർത്തി അവരെ ഒന്നുകൂടി നോക്കിയ ശേഷം മുകളിലേക്ക് നടന്നു.
അത് എല്ലാം കോണിപ്പടിയുടെ അരികിൽ, വാതിലിന്റെ മറവിൽ ഒളിച്ചുനിന്ന് കാണുകയായിരുന്നു മാധവൻ പിള്ളയുടെയും ലക്ഷ്മിയുടെയും ഏകമകൾ അഞ്ജലി.
നീളമുള്ള മുടിയും നാടൻ തനിമയുള്ള മുഖശ്രീയുമുള്ള അവൾ പച്ചയും ചുവപ്പും കലർന്ന ദാവണി ധരിച്ചിരുന്നു.
കാർത്തി മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോകുമ്പോൾ വായുവിൽ പടർന്ന കള്ളിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം അവൾക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
“അച്ഛാ… ഇയാളെന്താ ഒരു കുടിയനെപ്പോലെ? നമുക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ളവർക്ക് വീട് കൊടുക്കണോ?”
മാധവൻ പിള്ള മകളെ നോക്കി ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അങ്ങനെയല്ല മോളേ. നാരായണൻ പറഞ്ഞത് അവൻ പാവമാണെന്നാണ്. അച്ഛനും അമ്മയും ഇല്ലാത്ത ഒരു അനാഥൻ. എറണാകുളത്ത് ഒരു കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. ജീവിച്ചു പൊക്കോട്ടെ.”
എന്നാൽ അഞ്ജലിക്ക് ആദ്യകാഴ്ചയിൽ തന്നെ അവനോട് ഒരു വെറുപ്പ് തോന്നിയിരുന്നു.
❤️❤️❤️
മുകളിലെ മുറിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ കാർത്തിയുടെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകളുടെ കനലുകൾ എരിയുകയായിരുന്നു.
ജനിച്ചതും വളർന്നതുമെല്ലാം അനാഥാലയത്തിലായിരുന്നു. സ്വന്തമായി ആരുമില്ലാത്ത അവന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരിക്കൽ മാളവിക എന്ന പെൺകുട്ടി വന്നിരുന്നു.
അവളെയാണ് ജീവിതമെന്ന് വിശ്വസിച്ച അവനെ, പണത്തിനുവേണ്ടി അവൾ ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരാളുടെ കൈപിടിച്ച് പോയി.
ആ വേദന മറക്കാൻ കാർത്തി അഭയം കണ്ടെത്തിയത് മദ്യത്തിലായിരുന്നു.
നഗരത്തിന്റെ കോലാഹലങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി, ആരുമറിയാത്ത ഈ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വന്നതും ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാനായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, തലേന്നത്തെ ലഹരിയുടെ ക്ഷീണവുമായി കാർത്തി ബാൽക്കണിയിലേക്ക് വന്നു.
താഴെ തുളസിത്തറയ്ക്ക് മുന്നിൽ വിളക്ക് വെച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന അഞ്ജലിയെ കണ്ടപ്പോൾ അറിയാതെ അവന്റെ നോട്ടം അവളിൽ ഉടക്കി.
നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ പുറകിലേക്ക് വീണുകിടന്നു. ദാവണിയുടെ തലപ്പ് അരയിൽ തിരുകിവെച്ച് കണ്ണടച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന അവളെ കണ്ടപ്പോൾ കാർത്തിയുടെ മനസ്സ് ഒരുനിമിഷം ശാന്തമായി.
പെട്ടെന്ന് അഞ്ജലി മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അവനെ കണ്ടതും അവളുടെ മുഖം കടുത്തു. ഒന്നും പറയാതെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
രാത്രികളിൽ മദ്യപിച്ച് ലക്കുകെട്ട് മുകളിലേക്ക് കയറുന്ന കാർത്തിയെ കാണുമ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് ദേഷ്യവും അറപ്പും തോന്നി.
“ഒരു മനുഷ്യൻ ഇങ്ങനെയും നശിക്കാമോ?” അവൾ പലപ്പോഴും സ്വയം ചോദിച്ചു.
ഒരു ശനിയാഴ്ച രാത്രി.
പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
മാധവൻ പിള്ളയും ലക്ഷ്മിയും ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവത്തിന് പോയിരുന്നു. അഞ്ജലി വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് മുകളിൽ നിന്ന് വലിയ ശബ്ദം.
അവൾ ഭയന്ന് ഓടിക്കയറി.
വാതിൽ പകുതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അകത്ത് കാർത്തി ചോരയൊലിച്ച് കിടക്കുന്നു.
കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന മദ്യക്കുപ്പി പൊട്ടി കൈത്തണ്ട മുറിഞ്ഞിരുന്നു.
“അമ്മേ… എന്നെ തനിച്ചാക്കി പോകല്ലേ… മാളൂ… നീ എന്തിനാ എന്നെ ചതിച്ചത്…”
അബോധാവസ്ഥയിൽ അവൻ പിറുപിറുത്തു.
അവന്റെ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ മനസ്സിലെ വെറുപ്പ് അലിഞ്ഞുപോയി.
അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് ഫസ്റ്റ് എയ്ഡ് ബോക്സ് കൊണ്ടുവന്ന് മുറിവ് വൃത്തിയാക്കി മരുന്ന് വെച്ച് കെട്ടി.
അപ്പോൾ കാർത്തി കണ്ണ് പകുതി തുറന്ന് അവളെ നോക്കി.
“നീ… നീ എന്നെ വഴക്ക് പറയില്ലേ? ഞാൻ കള്ളുകുടിയനല്ലേ…”
ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ അവൻ ചോദിച്ചു.
അഞ്ജലി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ആ കണ്ണുകളിലെ സ്നേഹം കാർത്തിയുടെ ഹൃദയത്തെ ആദ്യമായി സ്പർശിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് ബോധം വന്ന കാർത്തി അഞ്ജലിയോട് നന്ദി പറയാൻ താഴേക്ക് വന്നു.
“ഇന്നലെ… എന്നെ സഹായിച്ചതിന് നന്ദി. പിന്നെ… എന്നെ വെറുക്കരുത്. എനിക്ക് ഈ ലോകത്ത് ആരുമില്ല.”
അഞ്ജലി അവനെ നോക്കി.
“ആരുമില്ലെന്ന് കരുതുന്നത് തെറ്റാണ്. പക്ഷേ ഈ മദ്യപാനം… അത് നിങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുകയാണ്. ഇത് നിർത്താമോ?”
ആ ചോദ്യം കാർത്തിയുടെ ഉള്ളുലച്ചു.
ഇത്രയും കാലം അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയവരായിരുന്നു ചുറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നത്.
തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ച ഒരാൾ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“നീ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ… ഞാൻ ശ്രമിക്കാം.”
ആ വാക്കുകളിലൂടെ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു തുടക്കമായി.
അടുത്ത മാസങ്ങളിൽ അഞ്ജലി കാർത്തിയെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ തുടങ്ങി.
ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ അവൾ അവനുവേണ്ടി കാത്തിരുന്നു.
മദ്യപിക്കണമെന്ന് തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ അവൻ അഞ്ജലിയുടെ മുഖം ഓർത്തു.
അവൾ നല്ല പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാൻ കൊടുത്തു.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവർ മുറ്റത്തിരുന്ന് മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചു.
താടി വെട്ടിയൊതുക്കി, നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചപ്പോൾ കാർത്തി പൂർണ്ണമായും മാറി.
അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഇരുട്ട് മാഞ്ഞു.
അവിടെ പ്രതീക്ഷയും പ്രണയവും നിറഞ്ഞു.
ദാവണിയുടുത്ത് കിലുകിലെ ചിരിക്കുന്ന അഞ്ജലി ഇപ്പോൾ അവന്റെ ജീവനായിരുന്നു.
അവൾക്കും അവനോട് പ്രണയമായിരുന്നു—അവൾ തിരികെ കൊണ്ടുവന്ന, അവളുടെ മാത്രം കാർത്തിയോട്.
ഒരു വൈകുന്നേരം…
ചുവന്ന സന്ധ്യാകാശത്തിനുകീഴെ പൂമുഖത്തെ പടികളിൽ അഞ്ജലി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
കാർത്തി അവളുടെ അരികിലെത്തി.
അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ മല്ലികപ്പൂച്ചെണ്ടുണ്ടായിരുന്നു.
“അഞ്ജലി… എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് വെളിച്ചമായി വന്നവളാണ് നീ. തകർന്നുപോയ എന്റെ ഹൃദയത്തെ വീണ്ടും ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചത് നീയാണ്. ഇനിയുള്ള കാലം ഈ കൈകൾ പിടിച്ച് നടക്കാൻ എനിക്ക് അനുവാദം തരുമോ?”
അഞ്ജലി പൂച്ചെണ്ട് വാങ്ങി.
നാണം കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു.
അവൾ മെല്ലെ തലയാട്ടി.
ആ കാഴ്ച വാതിലിനു പിന്നിൽ നിന്ന് മാധവൻ പിള്ളയും ലക്ഷ്മിയും കണ്ടുനിന്നു.
കാർത്തിയുടെ മാറ്റം അവർ സ്വന്തം കണ്ണുകൾകൊണ്ട് കണ്ടറിഞ്ഞിരുന്നു.
മാധവൻ പിള്ള പുറത്തേക്ക് വന്ന് കാർത്തിയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
“എന്റെ മോളെ നിന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് പൂർണ്ണ സമ്മതമാണ് മോനേ.”
കാർത്തിയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി “കുടുംബം” എന്ന വാക്കിന്റെ യഥാർത്ഥ അർഥം അവൻ അനുഭവിക്കുകയായിരുന്നു.
മഴത്തുള്ളികൾ വീണ്ടും ശ്രീനിലയത്തിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് പെയ്തിറങ്ങി.
തുളസിത്തറയിലെ വിളക്ക് കാറ്റിൽ മെല്ലെ ആടിയുലഞ്ഞു.
ഒരിക്കൽ മദ്യക്കുപ്പിയിൽ ആശ്വാസം തേടിയിരുന്ന കാർത്തിക്ക് ഇന്ന് ജീവിക്കാനുള്ള കാരണം അഞ്ജലിയായിരുന്നു.
അവൾ അവന്റെ പ്രണയം മാത്രമായിരുന്നില്ല…
അവന്റെ പുതിയ ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു.

ശുഭം…
ലക്ഷ്മി ✍️